
De Sint-Michielsparochie
Het centrum en kloppend hart van de gemeente Kuurne ligt verspreid rond het Marktplein en de Sint-Michielskerk en is de oudste kern. Die paalt aan Harelbeke en Kortrijk. De rivier de Leie, ook wel de “Golden River” genoemd, is een deel van de grens met deze twee buursteden. Hier vloeit ook de Heulebeek in de Leie.

De Sint-Pietersparochie
Langs de Brugsesteenweg, vanaf de Kathoek richting Hulste, ligt de meer recente Sint-Pietersparochie, de tweede grootste parochie met een moderne en architectonisch bijzondere kerk, op wat vroeger in de volksmond “d’Hoogte” of “t’Hoge” werd genoemd. De Kathoek telt twee grote woonkernen: de Vijverhoek en de Kasteelhoek.

De Sint-Catharinaparochie, ook wel “Sente” genoemd
Sente is in zekere zin een buitenbeentje. De noordelijk gelegen Sint-Catharinaparochie ligt immers nogal afgelegen van het centrum en is gespreid over het grondgebied van drie gemeentes, nl. Kuurne, Heule (Kortrijk) en Lendelede. Daarmee heeft Sente zich een nogal unieke positie aangemeten.
Verhalen
Ezelgem
De gemeente Kuurne, in de volksmond ook wel Ezelgem genoemd, heeft van oudsher de ezel als symbool. Haar inwoners worden dan ook met enige milde spot “ezels” genoemd. Ezels zijn echter koppig en vastberaden, maar daarnaast ook zeer betrouwbare en onmisbare werkkrachten, kortom karakterdieren….zij het soms wat eigenzinnig en met een eerder ongewoon gevoel voor humor. Een titel die met fierheid gedragen wordt!
Er bestaan twee versies over de oorsprong van dit nogal merkwaardige ezelsverhaal. Het ene gaat terug op de Kuurnenaren die ’s morgens in alle vroegte met ezel en kar, ratelend over de kasseien, naar Kortrijk trokken om er hun koopwaren en hun gekweekte groenten te slijten op de vroegmarkt. De te vroeg wakker gemaakte Kortrijkzanen zeiden dan enigszins geërgerd: “Die ezels van Kuurne zijn daar weer!”.
Een tweede verhaal gaat over een niet al te snuggere koster, die wat al te graag van de miswijn proefde en op een aswoensdag de pastoor van dienst moest vervangen, geen jota Latijn sprak en de woorden “Memento, homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris” maar niet kon onthouden. De pastoor verweet hem: “Ezel zijt ge geboren en ezel zult gij sterven”. Woorden die hij bij het geven van het assenkruisje dan maar tussen zijn tanden prevelde, in de veronderstelling dat dit de vertaling was van de voor hem onbegrijpbare Latijnse spreuk.
